مشاوران جوان وزارت آموزش و پرورش

تبليغات

وبلاگ مشاوران جوان وزارت آموزش و پرورش ، سلام خوش آمدید مشاوران جوان وزارت آموزش و پرورش

خوش آمدید

[ یکشنبه یکم آبان 1390 ] [ 20:36 ] [ مشاوران جوان ] [ ]

در گذشت حاج اسماعیل دولابی

مرحوم حاج اسماعيل دولابي در‌ خانواده اي‌ مذهبی در‌ محله دولاب [واقع در‌ جنوب شرق تهران] متولد شدند. پدر بزرگوارشان بزرگتر ‌و‌ معتمد محل ‌و‌ منزل ایشان همواره پذيراي علماء، بزرگان ‌و‌ مفاخر علمي بود.کربلایی محمّد اسماعیل دولابی در‌ جوانی به‌ شغل کشاورزی اشتغال داشتند ‌و‌ از‌ ابتدای جوانی آثار لطف ‌و‌ عنایت حق به‌ ایشان نمایان بود.

جذبۀ محبّت پیوسته دلیل ایشان گشته ‌و‌ عشق به‌ اهل بیت (ع) این محّب صادق را‌ با‌ مشاهد مشرّفه ‌و‌ مجالس اهل بیت (ع) مأنوس ساخته ‌و‌ با‌ دوستان این راه آشنا نموده بود که از‌ جمله آنها مرحوم آیت اللّه سیّد محمّد شریف شیرازی , مرحوم آیت اللّه شاه آبادی , مرحوم آیت اللّه شیخ محمّد تقی بافقی ‌و‌ مرحوم آیت اللّه شیخ غلامعلی قمی بوده اند. آخرین شخصیّتی که بیش از‌ همه با‌ این بزرگوار انس ‌و‌ محبّت تام داشت مرحوم آیت اللّه شیخ محمّد جواد انصاری بود .

معظّم له در‌ طول عمر با‌ برکت خویش همواره مجرای عنایات ‌و‌ الطاف حق بود ‌و‌ تشنگان راه حقیقت را‌ از‌ چشمۀ زلال معارف الهی سیراب می نمود ‌و‌ همانند چراغی راهنمای پیوندگان راه حق بود.

ايشان رمز اين توفيقات را‌ در‌ دست شستن ازخواستة قلبی ‌و‌ آرزوی بزرگش که تحصیل علم در‌ حوزة نجف اشرف بود براي رضایت پدر، مي‌ دانست. شرح ماجرا را‌ از‌ زبان خودشان بخوانيد: «در ایّام جوانی به‌ همراه پدرم به‌ نجف اشرف مشرّف شده بودم. به‌ شدّت تشنة علوم ‌و‌ معارف دینی بودم. با‌ تمام وجود خواستار این بودم که در‌ نجف بمانم ‌و‌ در‌ حوزه تحصیل کنم ولی پدرم که مسن بود ‌و‌ جز من‌ پسر دیگری که بتواند در‌ کارها به‌ او‌ کمک کند نداشت، با‌ ماندنم در‌ نجف موافق نبود.
در حرم امیرالمؤمنین(ع) به‌ حضرت التماس می کردم که ترتیبی دهند که در‌ نجف بمانم ‌و‌ درس بخوانم ‌و‌ ‌آن قدر سینه ام را‌ به‌ ضریح فشار می دادم ‌و‌ می مالیدم که موهای سینه ام کنده ‌و‌ تمام سینه ام زخم شده بود. حالم به‌ گونه ای بود که احتمال نمی دادم به‌ ایران برگردم. به‌ خود می گفتم یا در‌ نجف می مانم ‌و‌ مشغول تحصیل می شوم ‌و‌ یا اگر مجبور به‌ بازگشت شوم همین جا جان می دهم ‌و‌ می میرم. با‌ علما نجف هم که مشکلم را‌ در‌ میان گذاشتم تا‌ مجوّزی برای ماندن در‌ نجف از‌ ‌آن ها بگیرم به‌ من‌ گفتند که وظیفة تو‌ این است که رضایت پدرت را‌ تأمین کنی ‌و‌ برای کمک به‌ او‌ به‌ ایران بازگردی. در‌ نتیجه نه التماس هایم به‌ حضرت امیر کاری از‌ پیش برد ‌و‌ نه متوسّل شدنم به‌ علمای مرا به‌ خواسته ام رساند. تا‌ این که با‌ همان حال ملتهب همراه پدرم به‌ کربلا مشرّف شدیم. در‌ حرم حضرت اباعبدالله(ع) در‌ بالاسر ضریح حضرت همه چیز حل شد ‌و‌ ‌آن التهاب فرو نشست ‌و‌ کاملاً آرام شدم. به‌ طوری که هنگام مراجعت به‌ ایران حتی جلوتر از‌ پدرم ‌و‌ بدون هر‌ گونه ناراحتی به‌ راه افتادم ‌و‌ به‌ ایران بازگشتم.
در ایران اوّلین کسانی که برای دیدن من‌ به‌ عنوان زائر عتبات به‌ منزل ما‌ آمدند دو‌ نفر آقا سیّد بودند. ‌آن ها را‌ به‌ اتاق راهنمایی کردم ‌و‌ خودم برای آوردن وسایل پذیرایی رفتم. وقتی داشتم به‌ اتاق بر‌ می گشتم جلوی در‌ اتاق پرده ها کنار رفت ‌و‌ حالت مکاشفه ای به‌ من‌ دست داد ‌و‌ در‌ حالی که سفره به‌ دست بود حدود بیست دقیقه در‌ جای خود ثابت ماندم. دیدم بالای سر‌ ضریح امام حسین(ع) هستم ‌و‌ به‌ من‌ حالی کردند که آنچه را‌ می خواستی از‌ حالا به‌ بعد تحویل بگیر. ‌آن دو‌ آقا سیّد هم با‌ یکدیگر صحبت می کردند ‌و‌ می گفتند او‌ در‌ حال خلسه است. از‌ همان جا شروع شد. ‌آن اتاق شد بالای سر‌ ضریح حضرت ‌و‌ تا‌ سی سال عزاخانة اباعبداللّه بود ‌و‌ اشخاصی که به‌ ‌آن جا می آمدند بی ‌آن که لازم باشد کسی ذکر مصیبت بکند می گریستند. در‌ اثر عنایت حضرت اباعبدالله(ع) کار به‌ گونه ای بود که خیلی از‌ بزرگان مثل مرحوم حاج ملا آقا جان، مرحوم آیت الله شیخ محمّد بافقی، مرحوم آیت الله شاه آبادی، بدون این که من‌ به‌ دنبال ‌آن ها بروم ‌و‌ از‌ ‌آن ها التماس ‌و‌ درخواست کنم، با‌ علاقة خودشان به‌ ‌آن جا می آمدند. بعد از‌ ‌آن مکاشفه، به‌ ترتیب به‌ چهار نفر برخوردم که مرا دست به‌ دست به‌ یکدیگر تحویل دادند. اوّلین فرد آیت الله سیّد محمّد شریف شیرازی بود. همراه او‌ بودم تا‌ این که مرحوم شد. وقتی جنازة او‌ را‌ به‌ حضرت عبدالعظیم بردیم. آیت الله شیخ محمّد بافقی آمد ‌و‌ بر‌ او‌ نماز خواند من‌ که دیدم شیخ هم بر‌ عزیزم نماز خواند ‌و‌ هم از‌ مرحوم شیرازی قشنگ تر است جذب او‌ شدم، به‌ گونه ای که حتّی همراه جنازه به‌ قم نرفتم. خانة شیخ را‌ پیدا کردم ‌و‌ از‌ ‌آن پس‌ با‌ شیخ محمّد بافقی مرتبط بودم تا‌ این که او‌ هم مرا تحویل آیت الله شیخ غلام علی قمی ملقب به‌ تنوماسی داد.
من هم که او‌ را‌ قشنگ تر دیدم از‌ ‌آن پس‌ همراه وی بودم. در‌ همین ایام با‌ آیت الله شاه آبادی هم آشنا ‌و‌ دوست شدم ‌و‌ با‌ وی نیز ارتباط داشتم. تا‌ این که بالاخره به‌ نفر چهارم، آیت الله شیخ محمّد جواد انصاری همدانی که شخص ‌و‌ طریق بود بر‌ خوردم. او‌ با‌ سایرین متفاوت بود. چنین کسی از‌ پوستة بشری خارج شده ‌و‌ آزاد است ‌و‌ هر‌ ساعتی در‌ یک جای از‌ عالم است. یک استوانة نور است که از‌ عرش تا‌ طبقات زمین امتداد دارد ‌و‌ نور همة اهل بیت در‌ ‌آن میلة نور قابل وصول است.
اوّل اهل عبادت، مسجد رفتن، محراب ساختن ‌و‌ امام جماعت بردن بودم. بعد اهل توسّل به‌ اهل بیت(ع) ‌و‌ گریه ‌و‌ عزاداری ‌و‌ اقامة مجالس ذکر اهل بیت(ع) شدم. تا‌ این که در‌ پایان به‌ شخصی برخوردم ‌و‌ به‌ او‌ دل دادم ‌و‌ از‌ وادی توحید سر‌ درآوردم. خداوند لطف فرمود ‌و‌ در‌ هر‌ یک از‌ این کلاس ها افراد برجسته ‌و‌ ممتاز ‌آن کلاس را‌ به‌ من‌ نشان داد؛ ولی کاری کرد که هیچ جا متوقّف نشدم. بلکه تماشا کردم ‌و‌ بهره بردم ‌و‌ عبور کردم تا‌ این که به‌ وادی توحید رسیدم.
در طول این دوران همیشه یکّه شناس بودم ‌و‌ به‌ هر‌ کسی که دل می دادم، خودم ‌و‌ زندگی ‌و‌ خانواده ام را‌ قربانی او‌ می کردم تا‌ این که خود او‌ مرا به‌ بعدی تحویل می داد ‌و‌ من‌ که وی را‌ بالاتر از‌ قبلی می دیدم از‌ ‌آن پس‌ دور او‌ می گشتم.
به هر‌ تقدیر همة عنایاتی که به‌ من‌ شد از‌ برکات امام حسین(ع) بود. از‌ راه سایر ائمه(ع) هم می توان به‌ مقصد رسید، ولی راه امام حسین(ع) خیلی سریع انسان را‌ به‌ نتیجه می رساند. چون کشتی امام حسین (ع) در‌ آسمان های غیب خیلی سریع راه می رود، هر‌ کسی که سیر معنوی خود را‌ ‌و‌ حرکتش را‌ از‌ ‌آن حضرت آغاز کند، خیلی زود به‌ مقصد می رسد»

در بهمن ماه سال ۱۳۸۱ روح ملکوتی حاج محمّد اسماعیل دولابی کالبد خاکی خویش را‌ رها نموده ‌و‌ جوار قرب حضرت دوست را‌ مأوا برگزیده است.

[ شنبه هشتم بهمن 1390 ] [ 17:36 ] [ مشاوران جوان ] [ ]

اتفاقات بهمن 57

^{_{دوازدهم بهمن 1357}}	^{_{سيزدهم بهمن 1357}}
^{_{بازگشت پيروزمندانه‌ی امام خمينی(س) به ميهن پس از سال‌ها تبعيد}}	^{_{ديدار گروه‌هاي مختلف مردم با امام خميني(س)؛ ادامه‌ي درگيري‌هاي شديد در شهر‌هاي كشور}}
^{_{چهاردهم بهمن 1357}}	^{_{پانزدهم بهمن 1357}}
^{_{استعفاي شهردار تهران و انتصاب دوباره‌ي او از سوي امام به همان سمت}}	^{_{اعتصاب كاركنان نخست‌وزيري؛ بازداشت بسياري از وزراء و كارمندان عالي‌رتبه دولت به جرم فساد مالي و سوءاستفاده از بيت‌المال توسط دولت بختيار}}
^{_{شانزدهم بهمن 1357}}	^{_{هفدهم بهمن 1357}}
^{_{انتخاب مهندس مهدی بازرگان به نخست‌وزيری دولت موقت از سوی امام‌خمينی‌(س)}}	^{_{تظاهرات گسترده به حمايت از بازرگان در سطح كشور؛ حذف سوگند وفاداري به شاه از مراسم قسم سربازی؛ خروج ژنرال هايزر از ايران}}
^{_{هجدهم بهمن 1357}}	^{_{نوزدهم بهمن 1357}}
^{_{تجمع طرفداران بختيار در ورزشگاه امجديه (شهيد شيرودي)؛ آغاز كار «كانال تلويزيوني انقلاب»}}	^{_{رژه‌ی عده‌ی زيادی از همافران و پرسنل نيروی هوايی در مقابل امام‌خمينی(س)}}
^{_{بيستم بهمن 1357}}	^{_{بيست و يكم بهمن 1357}}
^{_{اعلام سياست‌ها و وظايف دولت موقت توسط مهندس مهدی بازرگان؛ درگيری شديد ميان همافران و دانشجويان نيروي هوايي با افراد گارد جاويدان}}	^{_{دست‌يابي مردم به اسلحه‌خانه نيروی هوايی و شدت يافتن درگيری مسلحانه مردم و نظاميان؛ انتشار متن فتوای امام مبنی بر باطل بودن قسم وفاداری ارتشيان به شاه؛ اعلام منع عبور و مرور از ساعت چهار و سی دقيقه عصر توسط ارتش شاه؛ انتشار حكم امام درباره‌ی ماندن مردم در خيابان‌ها؛ پيوستن نيروي دريايی و هوايی به مردم}}
^{_{بيست و دو بهمن 1357}}
^{_{اعلام بی‌طرفی ارتش؛ سقوط حكومت 2500 ساله شاهنشاهی و پيروزی انقلاب اسلامی ايران}}

مترجم سایت

مترجم سایت

ابزار ختم صلوات در وبلاگ